Kim Kims blog
10 januari 2018
Schijt ziek word ik van het voortdurend met eten bezig zijn

Week 68 Aantal kilo’s: 93.1 (-14.9 kilo)

Toen ze vroeg wat mijn huidige gewicht was, was ik echt even van slag. “Nee.. niet weer!" Dacht ik. “Niet toch weer zo’n dieet goeroe die me gaat vertellen wat ik juist wel of juist niet moet eten!” Ik uitte mijn zorgen en ze glimlachte, ik begrijp precies wat je bedoelt! En ze zei hardop dat ik waarschijnlijk dacht wat ik zojuist had gedacht. 

 

Vertrouwen

Ik moest er om lachen, het was absurd hoeveel overeenkomsten ik voelde met deze vrouw terwijl ik haar in totaal misschien nog maar anderhalf uur kende. Zij had zichzelf voorgesteld en haar verhaal gedaan, haar verhaal over haar eetstoornis. Terwijl ze haar verhaal deed heb ik bizar vaak gedacht “dat heb ik ook!!” Geloof me, dat geeft vertrouwen. 

 

Bloot geven

Ik was vastbesloten mij volledig bloot te geven aan deze vrouw. Het lijkt me dat over jezelf praten sowieso geen kwaad kan, maar als het ook nog eens resulteert in normaal omgaan met eten kan ik er alleen maar enthousiast over zijn. “Doen we niks mee!” was haar antwoord op mijn antwoord wat betreft mijn huidige gewicht. Wij gaan het hier niet hebben over afvallen, waarschijnlijk weet jij allang precies wat het beste voor jou werkt. Amen..

 

Schijt ziek

Jij gaat leren waarom je je troost zoekt in eten en waarom je het zo moeilijk vindt om gezond te blijven eten. Dat klonk goed! Tijdens het intake gesprek had ik al duidelijk gemaakt dat ik echt helemaal schijt en schijt ziek word van het voortdurend met eten bezig zijn. Ik denk namelijk alleen maar aan eten en als ik niet aan eten denk dan ben ik aan het eten. 

 

Grazen

Er is een naam voor! 'Grazen' noemen ze mijn 'afwijking' ook wel. Het is namelijk in mijn geval zo dat ik het liefst de hele dag door wil eten. Het is dat ik ook zo onzettend van slapen hou maar anders zou ik zelfs ‘s nachts ook eten. Ik vind het zonde van de tijd en energie die ik nu verspil aan met eten bezig zijn. Ik kijk terug en zie dan dat ik dat gewoon al dik twintig jaar van mijn leven doe. Een daar ben ik zo verschrikkelijk klaar mee! Wat er gebeurt gebeurt er, ik ga rechtsom of linksom maar in ieder geval absoluut, zeker weten NIET dezelfde weg rechtdoor! 

 

Stapje

Ik geloof dat ik eindelijk de echte reden van mijn overgewicht gevonden heb.. Of tenminste het is een ‘stapje’ in de juiste richting want wie weet wat er nog meer uitkomt. Ik moet meer praten.. en dan niet gewoon praten, want ja ouwehoeren dat kan ik wel! Als geen ander zelfs. Zet mij ergens neer en ik begin een gesprek. 

 

Akkefietje

Maar nee, ik moet meer écht praten. Praten over wat ik voel en wat ik denk. Ik denk namelijk ten alle tijden dat ik het allemaal zelf wel red.. De grote dingen en de kleinere dingetjes. En dat betekent dat als ik een akkefietje meemaak ik dat graag voor mezelf wil houden. Want hé? Als je het er niet over hebt dan is het er ook niet! Dat gaat dan zo:

 

Nick: Mop, is er iets? (hij voelt mij prima aan. Ik weet het, daar moet ik mee in mijn handjes knijpen)

Ik: Nee hoor (en ondertussen denk ik: “als ik het niet zeg dan is het er gewoon niet. ik wil geen zeikerd zijn. Als ik er nu over begin komt dat rotgevoel weer boven drijven” En ohja, als ik echt een stomme bui heb zeg ik ook nog: Is er misschien iets met jou? #trut)

Nick: Hm oké (en vervolgens weet hij zeker dat er iets is, iets wat ik niet met hem wil delen. Daardoor voelt hij zich inmiddels ook rot)

Ik: koffie? (shit nu voel ik me nog rotter.. en weet ik dat hij zich ook rot voelt waardoor ik me nog rotter voel)

 

Werkt niet

Iedereen weet dat bovenstaand niet werkt. Ik ook! Maar toch vind ik het ontzettend moeilijk.. Dus stel nou dat ik dat met ieder dingetje al zo'n 28 jaar doe? Tsja.. dan begrijp ik ineens waarom ik dit gewicht heb. 

 

Vijf speculaasjes

Dit stapje kwam er deze week uit, simpel gezegd “Wat ik niet zeg eet ik weg” Verder mag ik van mijn coach vooral NIET lijnen en moet ik zelfs deze week verplicht 1 slecht tussendoortje nemen. Ze zei er ook nog bij dat het dan niet om één speculaasje gaat. “Dan neem je er maar vijf!” zei ze. Hm, dat is vast ergens goed voor.. Laat ik daar maar even maximaal van genieten! Later meer!