Kim Kims blog
11 december 2017
Tsja, ik weet het.. Niet echt leuk nieuws hé?

Week 64 Aantal kilo’s: 91.6 (-16.4 kilo)

Oké.. Ik ben niet helemaal open geweest de afgelopen tijd. En ik heb lang getwijfeld of ik dit met jullie wilde delen. Maar omdat ik altijd overal open en eerlijk over ben heb ik toch besloten om mijn verhaal te doen. Het voelt gewoon niet goed om zoiets voor jullie achter te houden. 

 

Geen medelijden

Allereerst wil ik even voor de duidelijkheid zeggen dat ik ga dit niet delen omdat ik medelijden of aandacht verwacht. Ik wil dit puur en alleen met je delen omdat dit momenteel nu eenmaal best een grote rol speelt in mijn leventje. Ik schrijf dit uit mijn gevoel en is vooral geen graadmeter voor hoe anderen het beleven. Iedereen ervaart dit op zijn eigen manier.

 

Frustrerend

Nou.. komt ie.. adem in, adem uit: Het afgelopen jaar heb ik meerdere miskramen gehad. Tsja, ik weet het.. Niet echt leuk nieuws hé? Verdrietig zelfs.. en ook heel frustrerend. Pijnlijk ook, vooral als mensen vragen waar die 2de nu toch blijft. Maar toch is het ook weer geen wereld schokkend nieuws.. Het gebeurd vaak om ons heen, zo vaak, daar hebben we geen weet van.

 

Twijfels

De eerste keer dat ik na Cis zwanger raakte was een soort van verrassing, ik was gestopt met de pil maar wilde die vooral eerst nog even goed laten uitwerken. Nou, ik heb nieuws voor je; “voor het zingen de kerk uit” werkt echt niet! Jeetje wat waren we blij! Onze twijfels over wanneer we er nu weer voor wilden gaan werden weggenomen want hup! daar zat het al! 

 

Sinterklaas cadeautje

Wat was het fijn dat het zo makkelijk gegaan was! Wat een prachtig cadeau, we deden de test op 5 december. Of eigenlijk deed ik de test, vlak voordat Nick uit zijn werk kwam. De test gaf ik aan Cis en ik vertelde haar dat ze hem aan papa moest geven zodra hij binnen kwam. Dat gezicht! Ik krijg er nu nog tranen van in mijn ogen. 

 

Gewoontjes

Wel gek want ik voelde me helemaal niet zo zwanger, ik was wel wat moe maar ik voelde me lang niet zoals toen ik zwanger was van Cis. Ik voelde me heel gewoontjes eigenlijk. Ik weet nog dat ik tegen Nick zei dat ik het ineens wel begreep als vrouwen zwanger waren zonder het door te hebben. Maar toen ik na een paar weken een bloeding kreeg wist ik meteen dat het niet goed was. Ondanks dat je overal leest dat bloedverlies erbij kan horen wist ik voldoende, ik was niet meer zwanger. 

 

Amper beduusd

Die eerste miskraam was in mijn geval het minst heftig. Ook ben ik nuchter, het vruchtje was niet goed en mijn lichaam heeft zijn werk uitstekend gedaan door het 'op tijd' af te stoten. De laatste keer dat ik zwanger was durfde ik het niet te geloven. En toen ik na een week of 7 weer bloedingen kreeg was ik dus amper beduusd. Maar verdrietig waren we des te meer. Het deed fysiek ook zoveel pijn, ik was er letterlijk ziek van. En dan komt daar natuurlijk ook de twijfel bij, want het zal toch nog wel een keertje lukken? 

 

Wachten

En mijn lijf.. Mijn lijf is volledig van slag! Ik heb een 'zwanger buikje' en die emoties zijn ook niet zo goed voor mijn eetpatroon. En nu? Tsja, nu durven we eventjes niet zo goed meer.. We wachten nog even, want stel je voor dat we nog zo’n teleurstelling moeten verwerken?