Kim Kims blog
31 mei 2017
Het leek wel alsof ik alles in moest halen.. en misschien wel nog wat extra’s!

Week 40 Aantal kilo’s: 94.2 (- 13.8 kilo)

Als ik hoor dat mensen niet kunnen eten van de zenuwen, dat ze een knoop in hun maag hebben van de stress. Dan denk ik eigenlijk altijd: ‘waarom heb ik dat nou niet?’ Want ik heb namelijk het idee dat ik ALTIJD kan eten. Het maakt niet uit wat mijn gemoedstoestand is, ik heb altijd trek. En als ik een beetje gespannen ben heb ik misschien juist wel extra trek! En dan vooral in slechte dingen... 

 

Jaloers

Maar afgelopen week kwam ik er achter dat het misschien toch anders is dan ik dacht. Ajax moest een belangrijke wedstrijd spelen en dat zorgt bij mij altijd voor een beetje spanning. 's Morgens ging het nog wel en heb ik gewoon van mijn ontbijtje genoten, maar tegen het middag uur kreeg ik geen hap meer door me keel. Hm, dit was dus die steen waar ik altijd een soort van jaloers op was?

 

Hongerklop

Toen ik de trein richting Amsterdam pakte was ik op van de zenuwen en vanaf die tijd heb ik tot het einde van de wedstrijd alleen een paar biertjes gedronken. De wedstrijd zelf was een drama en we verloren ook nog eens, tijdens de wedstrijd waren de spanningen al weg. En op het zelfde moment dat de spanning mijn lichaam verliet kwam het hongergevoel juist binnen. De hongerklop was gigantisch en ik voelde mij gelukkig weer mijn eigen vertrouwde ik. 

 

Gierende zenuwen

Later die week had ik nog 2 super spannende activiteiten, ik was gevraagd om mee te lopen met een modeshow en om een presentatie te geven. Dat eerste is eng maar dat tweede is nog enger! En dat de presentatie over mezelf ging maakte het, wat mij betreft, bijna het engste wat er is! Man man, wat was ik zenuwachtig! Ze gierden door mijn keel en in mijn buik zat ie weer, die inmiddels welbekende steen... 

 

Hakkelend

Ik geloof dat ik over die hele dag 1 boterham en 2 wijntjes heb genuttigd… Die wijntjes waren uiteraard om mijn zenuwen een beetje te dempen... Mijn praatje ging een beetje hakkelend en je kon duidelijk merken dat ik het spannend vond, al was dat misschien ook omdat ik dat gewoon zei. Maar ik stond daar mooi wel en ook nog eens puur als mezelf. Tijdens de modeshow verzwikte ik bijna mijn enkel door die prachtige hoge hakken, maar ach ik corrigeerde me snel.. En trouwens dat hebben de professionals toch ook weleens? 

 

Zoete koek

En ja hoor, wat denk je? Zodra alles achter de rug was begon mijn maag als een gek te knorren! De gastvrouw was blij, want die maakte zich al zorgen over haar kookkunsten. De macaroni die de andere ‘modellen’ al eerder hadden gegeten smaakte verrukkelijk! Ik bleef plakken en deed nog een wijntje.. en nog één.. De rest van de hapjes gingen er ook in als zoete koek. Het leek wel alsof ik alles in moest halen.. en misschien wel nog wat extra’s! Ik geloof in ieder geval niet dat de gastvrouw nu nog steeds twijfelt aan haar kookkunsten…